کتاب+ کهن دیار 2 جلد

 جلد اول کهن دیار

ناشر در معرفی این اثر بخشی از متن کتاب را آورده است: «بخشی از کتیبه پادشاه عیلامی در معبد چغزنبیل شوش: “منم اونتاش گال شاه انشان و شوش، من در اینجا، شهر اونتاش و حریم مقدسش را بر پا نمودم. سپس معبد بلندی ساختم و آن را وقف خدای اینشوشیناک نمودم. باشد که این معبد و زحمات من مورد پذیرش خدایان قرار گیرد و همواره عدل و داد در این مکان برقرار باشد.”

بخشی از کتبیه داریوش بزرگ هخامنشی در کاخ آپادانای شوش: “منم داریوش، شاه شاهان، شاه این سرزمین پهناور، پسر ویشتاسب هخامنشی، گوید داریوش شاه: من به یاری اهورامزدا کاخی بس زیبا در شوش بنا نهادم. به دستور من آشوریان چوب سدر را از کو‌ه‌های لبنان به بابل آوردند و از آنجا یونانی‌ها به شوش حمل کردند. طلایی که در اینجا به کار رفت از سارد و سنگ‌های گرانبهای لاجورد و عقیق از خوارزم و بلخ آوده شد. نقره و آبنوس را از مصر و عاج را از حبشه و هند آوردند و سنگ ستون‌ها را از تپه‌هایی در پارس.

سپس طلاکاران از مصر و ماد، نجاران از لودیه، آجرسازان از بابل و تزیین کاران از مصر و ماد آمدند و کاخ شوش را چنان زیبا و باشکوه ساختند که خواست و اراده من بود. گوید داریوش شاه: اهورامزدا مرا و پدرم ویشتاسب را و سرزمین پارس را بپایاد.”

بخشی از کتیبه پیروزی شاپور اول ساسانی در نقش رستم: “منم شاپور، خداوندگار مزداپرست، شاهنشاه ایران و انیران، پسر اردشیر و نوه پاپک که چهر از ایزدان دارم. هنگامی که من بر تخت سلطنت نشستم، گردیانوس رومی سپاهی گران از تمام شهرها جمع کرد و به سوی ایرانشهر ما تاخت. سپس در جنگی بزرگ، قیصر روم را کشته و سپاه دشمن را از بین بردیم… و در نبردی دیگر، سپاه هفتاد هزار نفری روم را شکست دادیم و من به دست خود امپراطور والریانوس را دستگیر کردم.”» کتاب حاضر را انتشارات «سبزان» منتشر کرده و در اختیار مخاطبان قرار داده است

 جلد دوم کهن دیار

جلد دوم کتاب کهن دیار ، تاریخ ایران بعد از اسلام تا پایان قاجار را دربرمی‌گیرد و مجموعه‌ی آثار تاریخی در موزه‌های بزرگ جهان را که از این دوران‌ها باقی مانده ارائه می‌کند. صفحات کتاب و تصاویر ارائه شده به صورت رنگی است که بر جذابیت کتاب افزوده است.

ناشر در معرفی این اثر بخشی از متن کتاب را آورده است: «گزیده‌ای از قابوس‌نامه امیر عنصرالمعالی: اما جهد کن ای پسر تا دشمن نیندوزی، پس اگر دشمنت باشد، مترس و دلتنگ مشو که هر کس را دشمن نباشد، دشمن کام باشد… اما با هر کس که دشمنی کنی، چون بر وی چیره گشتی، پیوسته آن دشمن را منکوه و به عاجز به مردم منمای… نبینی که چون پادشاهی فتحی کند، اول خصم را قادری تمام خواند و لشکر او را بستاید و آنگه گوید من بودم که لشکری بدین عظیمی را شکستم!

گزیده‌ای از سیاست‌نامه خواجه نظام‌الملک: چاره نیست پادشاه را از آن که هفته‌ای دو روز به مظالم (قضاوت) بنشیند و داد از بیدادگر بستاند و انصاف دهد و سخن رعیت را به گوش خویش بشنود بی‌واسطه و در هر یکی فرمانی دهد.

چون این خبر در مملکت پراکنده شود که خداوند جهان سخت دادخواهان را می‌شنود؛ همه ظالمان بشکوهند و دست‌ها کوتاه دارند و هیچ کس نیارد بیدادی کردن و دست‌درازی کردن از بیم عقوبت.

گزیده‌ای از تاریخ اولجایتوی کاشانی: اولجایتو پسر دومین ارغون خان است که از اروک خاتون در جود آمده… و چون شجره پادشاهی غازان خان از جویبار حیات منقطع گشت، در مبارک‌ترین وقت و خجسته‌ترین ساعت به حکم بارگاه الهی، پادشاه اولجایتو به عروس مملکت داماد شد و سریر شاهی و افسر شهریاری به تارک مبارک و قدوم همایونی او مفاخر و مباهی گشت…»